Toekomst

Morgen moet ik naar Apeldoorn voor een intake. Ik ben nu een jaar bezig om de juiste therapie te krijgen maar om de een of andere reden heeft men deze nog niet gevonden voor mij. Nou maar hopen dat deze instelling wel de juiste is. Van te voren moest ik mijn levensverhaal opschrijven en dan meesturen met de intakeformulieren. Dit heeft heel wat tranen gekost. Maar ik moet niet in het verleden blijven hangen. Ik moet aan de toekomst denken. En als ik dan aan de toekomst denk zit ik met heel veel dingen waar ik nog over na moet denken. Belangrijke beslissingen waar ik over na moet denken. En als ik dat dan doe word ik weer verdrietig. Want ik kan niet aan de toekomst denken. Ik leef van dag tot dag. Dagen waarin ik het moeilijk heb maar het aan de buitenwereld niet laat zien. Want je wilt toch niet die medelijden of onbegrip van mensen hebben. Of die is alleen maar met der zelf bezig.
Dus al mijn pijn en verdriet gebeurt achter een hoge, dichte en dikke muur. Achter een masker.

Ik hoop echt over een maar weken te kunnen zeggen:" Yes, ik mag eindelijk in therapie".
Maar dan is die stem er weer dat stemmetje wat iedereen heeft maar wat bij veel mensen slechts af en toe aanwezig is. Bij mij is deze 24 uur per dag op de voorgrond aanwezig. En die dan alle hoop de grond weer in trapt. Alleen maar negatief is en nooit eens positief. Het is zwaar maar ik moet me er door heen slaan. Ik heb het al een keer opgegeven, gelukkig was Vriendjelief in de buurt om het tegen te houden zodat ik er weer tegen aan kon gaan.
Ik houd hoop. Ergens op de wereld is er toch wel iemand die mij kan helpen. Ik hoop dat het dat van morgen is. Maar dat hoor ik dan pas over ongeveer 2 weken.

Tot die tijd hou ik me stil en zit ik achter mijn naaimachine met mijn gipsenpootje en naai het ene kledingstuk na de andere. Lees ik het ene boek na de ander. En mijn hoofd draait overuren.

De spanning stijgt

Hier op de laan stijgt de spanning op nummer 91.
Morgen is het zover. De intake.

Zoey

6 weken later en zo ondeugend als de pest.

uitgeput van alle indrukken.

Vandaag......

Ik zit hier aan de eettafel en naast me ligt een bruin beestje een heel oerwoud om te zagen. Ze snurkt nog harder dan menig ander mens.

Vanochtend er al vroeg uit want de dame moest naar school. Ik in de pyama klein rondje Zuiderd gedaan.
Puppycursus ging best goed. Ze wil graag alles leren en het kan haar niet snel genoeg gaan.

Nu ik zo hier zit aan de tafel en ik bezig ben met het tikken van dit blog stroomt mijn hoofd over. De onrust wil niet weg daar.

Gisteren afscheid genomen van de groep. Ik ga vanaf volgende week 1 uurtje op dinsdag nog maar. Totdat de cursus voor Emotie Regulatie Training afgelopen is. Daarna weer een vervolg als ik word aangenomen.

Tja, er gebeurd heel wat in mijn leven. Dingen die ik dacht dat ik dat al had verwerkt. Maar nee, het doet nog even pijn en het is nog steeds even moeilijk als dat het allemaal gebeurde. Je stopt het zo goed weg in je binnenste dat je het eigenlijk vergeet. Totdat men er weer over gaat praten.

Ach, zo maar eens even wat gaan doen want zo hier zitten wordt het er ook niet beter op. Even een verzetje nodig. Eerst nog maar weer eens medicijnen innemen. Ben daar al een half uur te laat mee. Maar gelukkig is een half uurtje niet zo heel erg.

Tot later en geniet van het mooie weer dit weekend.

Jezelf tegen komen

Zoals een heleboel mensen wel weten ben ik figuurlijk hard op mijn plaat gegaan. Ik zit er door heen, ben op, uitgeblust of hoe je het ook maar wilt noemen.
Ik heb een tijdje in de anonimiteit geleefd, maar nu wil ik er wel een stukje over los laten. Dit valt nog steeds best moeilijk maar het is ook wel goed.
Ik vind het behoorlijk moeilijk om het er over te hebben en vooral aan mensen waar ik niet alle dagen mee omga. Het zelfs met dierbaren bespreken is soms taboe.
Maar ik ben in de leer. Men noemt het ook wel therapie. 5 dagen in de week kaggel ik 's ochtends vroeg naar Lelystad waar ik in groepsverband leer te praten. Want zo als de meeste van jullie wel weten kan ik absoluut geen gesprekken voeren. Ik vind het moeilijk om het over mijn "problemen" te hebben. Het voordeel van de therapie is is dat ik weer mijn bed uitkom. Ik lag van 10 uur 's avonds tot 5 uur 's middags in mijn bed. En ik sliep ook echt. Elke morgen gaat mijn wekkertje om 7 uur. Want alles gaat op het dooie gemakje zodat ik niet in de stress raak omdat ik me moet haasten.
Om het beestje maar een naam te geven noemen ze het ook wel een Depressie

Elke dag moet ik vertellen aan de groep wat ik die dag ervoor heb gedaan en wat ik die dag ga doen.
1 keer in de week hebben we creatieve therapie. Dus met kleien, verven noem maar op.
1 keer in de week hebben we psychomotorische therapie. Door middel van sport en spel leer je je grenzen aan te geven.
1 keer in de week hebben we zingeving. Dan hebben we het over dingen die in het leven gebeuren. Zoals een nummer bespreken of staking of voor wie je leeft of over het geloof. Iedereen kan vast wel iets bedenken.
1 keer in de week hebben we runningtherapie. Depressieve mensen hebben niet zoveel puf voor dingen daarom is beweging ook heel goed. Zo doen we tikkertje of tay bo, yoga, mikado noem maar op.
en 1 keer in de week gaan we bepaalde onderwerpen langs die spelen bij mensen.
Zoals de belasting. Hoe in te vullen enz
Of over verzekeringen enz enz.
Volgende week komt er nog een nieuwe therapie bij maar daar weet ik nog niets over. Dus even afwachten. Wat ik wel weet is dat het super confronterend kan zijn. Dus ik ben benieuwd

Vandaag had ik psychiatrischonderzoek. En alles is op zijn plek gevallen. Alle gaten zijn gevuld.
De psychiater heeft een diagnose gesteld.
Ik ben Alle Dagen Heel Druk. Of te wel ik heb ADHD. En nu zullen vast wel veel mensen zeggen ach ja maar dat wist ik wel.
Ik wist het dus niet. Ik weet heus wel dat ik soms heel druk kan zijn. Maar wij hebben het beestje nooit een naam gegeven. Maar nu heeft het dus een naam. Ik heet nog steeds hetzelfde alleen Tum met ADHD.
Ik hoop mezelf weer terug te vinden en ik hoop weer te kunnen genieten van het leven.
Het is een beetje een lang verhaal geworden maar om het kort op te schrijven dat wou niet. Nu is het tijd om te slapen want ook al ben ik alle dagen heel druk. Ik heb mijn slaap wel nodig.

Dat was me eeb weekje wel

Astma is een chronische aandoening van de luchtwegen. Van tijd tot tijd, bij prikkelende stoffen of stoffen waarvoor de patiënt allergisch is, bij een verkoudheid of na een zware inspanning kan een astma-aanval optreden. Deze wordt gekenmerkt door ontsteking en vernauwing van de luchtwegen, waardoor ze prikkelbaarder worden, een vergrote productie van slijm, benauwdheid, hoesten, piepende ademhaling en kortademigheid. De ernst van de klachten kan per patiënt verschillen, variërend van licht tot levensbedreigend. Bron: wikipedia.


Beetje verkouden van het weekend. Zondagavond steeds grieperig gaan voelen. Maandag echt goed beroerd.
ongeveer 20 pakjes zakdoekjes leeggesnoten (vergeef me als ik overdrijf maar zoveel leek het wel). Tot ik om kwart voor 5 me benauwd begon te voelen. Ik kon niet meer diep inademen en ik kon mezelf ook nog eens horen ademen.
Tijd om maar eens opzoek te gaan naar mijn pufjes. Wat bleek nou waren ze overdatum. Ik had ook al zolang niets meer nodig gehad voor mijn bronchitis.
Om iets over 5en kwam Vriendjelief thuis en die heb ik maar eens gevraagd om mijn moeder te gaan bellen over hoe en wat. Tja, en toen begon het steeds erger te worden. Ik kon geen adem meer halen dus wij snel de huisartsenpost gebeld en daar zo snel mogelijk heen gereden.
De huisarts heeft echt van alles geprobeerd om de aanval bij me weg te krijgen. Pufjes (daar werd het alleen maar erger van, een leuke pijnlijke prik in mijn beenspier (begon op eens mank te lopen omdat dat toch best wel heel erg pijn ging doen) maar niets hielp. Dus toen kwam het grootte woord eruit, ik ga je doorsturen naar het ziekenhuis alleen wil ik niet dat jullie zelf gaan rijden want dat is te riskant. Straks gebeurd er wat in die auto en dan gebeuren er misschien ongelukken en dat moet ook niet. Je moet met de ambu mee. Er is er hier 1 in huis dus we gaan kijken of je daarmee naar Lelystad kan. De broeders waren al snel bij ons in het kamertje en de aanval werd erger en erger. Tot ik echt helemaal geen lucht meer kreeg. Dus snel een waaknaald in de arm. Deze broeders mochten alleen niet wegrijden van de centrale omdat zij de enige waren in NOP om te rijden dus er moest een andere wagen komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Gelukkig waren deze er snel en had ik opeens 4 broeders om me heen staan die zich allemaal erge zorgen maakten. Dus hup op de brancard naar de ambu. Iedereen kijkt je aan, dat is toch wel raar hoor. Maar goed, ik zelf was opdat moment gewoon iets belangrijker.
Ronnie moest achter ons aanrijden maar wel voorzichtig. Ik was volgens de broeders in goede handen. Voordat we de ambu in gingen was de aanval iets afgezwakt. Maar helaas was dat maar van korte duur. Want in de ambu kwam het in alle hevigheid weer opzetten. Snel zuurstof op want het ging niet goed. Mocht eigenlijk geen medicijnen meer hebben maar ze hebben dat uiteindelijk toch maar wel gedaan.

Op de spoedeisende hulp was ook iedereen in rep en roer. Je hoort iemand stikken dus je wilt zo snel mogelijk zorgen dat je je hulp aan kunt bieden.

Het duurde even maar uiteindelijk zakte de aanval af na heel veel te hebben verneveld. En na hele vervelende prikken (in de pols, om bloedgas te meten. Ze kunnen dan zien hoeveel zuurstof je in je longen hebt) en Vriendelief zowat van het stokkie mocht ik naar de afdeling. Helaas lag de afdeling vol dus kwam ik op de kraamafdeling terech. Allemaal lieve kleine baby's die aan het huilen waren.
Die week heb ik een aantal onderzoeken gehad en ook een aantal aanvallen. Uit de onderzoeken is niet echt iets uitgekomen. Over 8 weken een longallergietest ofzo iets. Kijken of ze een aanval op kunnen wekken ofzo. Om zo te zien of ik ergens allergisch voor ben.

Gelukkig mocht ik gistermiddag weer naar huis. Moet het alleen rustig aandoen. Maar dat gaat volgens mij wel lukken. (of toch niet helemaal)

Maar we zijn er nog!!!!
Want heb nog een hele weg te gaan die ik nog wil belopen. Daar gaan we volgende week mee verder!!!!!

Voorlopig ff dus geen schrijf blogs maar wel foto's! Maar jullie waren vast en zeker nieuwsgierig wat er deze week allemaal is gebeurd. Dus vandaar. Nou is het wel even weer genoeg geweest......

nog meer foto's van de pups

Wij hopen dat we de paars roze mogen hebben
Sennie heeft liever die met het groene bandje (de linker dus)

De pups

Welke zou Zoey zijn???

Papa en Mama

Wij zijn vandaag de trotse ouders geworden van Puppy Zoey. Over 7 weken mogen we Zoey ophalen!

Zonder woorden

Voorlopig schrijf ik even geen blogs. Ik zal misschien zo nu en dan wat foto's plaatsen maar woorden zijn voor mij op dit moment even iets teveel.

De trap

Wie heeft er de trap uitgevonden? Waarom zitten er niet in alle huizen liften of wat dan ook.
Gisteren morgen was het weer eens zover. Kwart over 6, tijd om een plasje te plegen.
De trap vond vast en zeker dat ik er te lang over deed en veranderde zomaar in een glijbaan met hobbels.
Ik heb nog nooit zo snel vriendjelief uit bed zien komen. Normaal doet hij er 20 minuten over. Maar nu niet dus.

Ik ben dus van de trap gevallen, van boven tot helemaal beneden. Met veeeel pijn en een paar tranen toch maar weer even naar bed gegaan. Maar van slapen kwam het niet echt.
Mijn rechterarm deed toch wel heel veel pijn. Maar probeerde me toch een beetje groot te houden tegenover vriendjelief.

Half 9 moest ik werken daarna nog even naar mijn ouders geweest. Deze vonden het verstandig dat ik toch even naar de dokterspost zou gaan. Dus na lang wikken en wegen die mensen maar opgebeld. En ja hoor, ik kan terecht. Nadat ik daar onderzocht was kon ik gelijk door naar de eerste hulp in het ziekenhuis om foto's te maken van mijn elleboog, bovenarm en schouder. Want misschien was het wel gebroken. Daar leek het wel op.
Heb ik weer.
Dus hup naar het ziekenhuis in Lelystad. Daar 5 foto's gemaakt van de arm. Gelukkig was deze niet gebroken maar zwaar gekneusd. Moet een paar dagen rust houden en de arm in een mitella.
Oke, 1 dag in de mitella gehad. Veels te veel gedoe. Ben behoorlijk bont gekleurd. Maar dat gaat vanzelf wel over. Ik kan de arm nu weer een beetje bewegen. Dus die witte doek is overbodig.

Vanochtend mocht ik gezellig naar de tandarts. Een zwakke plek in 1 van mijn kiezen werd geboord en er lag een wortel bloot.
De ochtend begon goed. Tot dat het tijd was om naar binnen te gaan. Als vriendjelief niet mee was gegaan (de schat had vrij genomen voor mij) was ik gevlucht.
Want een held op sokken ben ik echt als het op naalden aankomt.
Uiteindelijk heb ik 3 spuiten in mijn giegeltje gekregen (ik voelde nog te veel). Heb wel een paar traantjes gelaten maar voor de rest heb ik de assistent of tandarts geen blauw oog geslagen.
Gelukkig begint de verdoving nu langzaam uit te werken. Wat is dat een raar gevoel zeg.

Het was me het weekend/maandag wel.

Jasje / vestje

En weer wat gemaakt

Heb een tijdje niets van mij laten horen. Hierbij dus wat foto's van wat ik in de tussentijd heb gedaan. Een leuk jurkje, een schort en het grote pakket. 4e foto is van de quilt die bij het pakket hoort. Bij het pakket hoorde ook nog een aankleedkussen helaas ben ik daar vergeten een foto van te maken.

De zaken gaan goed.

Tja, was is leuker dan te horen te krijgen dat wat je maakt hardstikke leuk is. En of je het ook voor hen wilt maken. Nou ik weet wel dat ik het super vind! Ik heb het ene nog niet klaar en de volgende staat al weer te trappelen van ongeduld om te krijgen wat ze gevraagd hebben.
Gelukkig is het geen vervelend werk. Gisteren maar weer 15 meter molton ingeslagen. Want de quilten zijn niet aan te slepen.

Tussendoor nog even een jurkje gemaakt.

Echt Hollands

Dit schort is gemaakt voor een moeder van een collega. Deze moeder woont niet in Nederland dus een mooi aandenken aan ons kikkerlandje. De 2e is al in de maak.

Te koop op MP.

De volgende Quilt is weer klaar. Heb hem maar gelijk op Marktplaats gezet. Kijken of we deze kunnen verkopen. Moet nu toch maar eens gaan nadenken over een naam. Heeft er iemand een idee?

Nieuw

Zomaar een projectje. Natuurlijk is ook deze weer te koop. Jurkje maatje 68.
Mijn ouwe omaatje wilde graag een deken hebben voor de winter als ze dan in haar stoel aan het slapen was. Natuurlijk heb ik een Quilt voor haar gemaakt. En ze is er super blij mee!

Wat is Marktplaats toch leuk!

I'm the Hero

Ik had al eerder geschreven dat wij gezellig 2 dagen bezoek hadden van heeeel veel bouwvakkers. De ene nog urker dan de andere.

Maar goed dat mocht de pret niet drukken.

De mannen elke dag goed verzorgt van een hapje en drankje.

Donderdag uit mijn werk hoorden wij een katje janken. Niet zoveel van aangetrokken eerst.

Maar op een gegeven moment bleef het brullen. Dus ik eerst even in de achtertuin gekeken en maar eens in de voortuin. Niets.

Verder niets van aangetrokken. Even naar de markt geweest voor groente en fruit samen met vriendjelief zodat ik mijn loopje voor die dag weer had gehad.

Komen we terug en we zitten lekker even wat te drinken. Horen we weer die kat hard brullen. En ik zeg nog tegen vriendjelief lijkt wel of dat dat beest in huis zit. Ik ga nog eens overal kijken.

In de kelder gekeken, weer buiten gekeken. Vervolgens maar eens naar boven gelopen. En ik sta op de overloop en ik kijk om me heen komt er van de zolder een heel lief klein katje naar beneden gelopen. Was nog een jong ding. En lief en aanhankelijk dat dat beestje was.

Dus tja wat doe je dan. Beestje in de keuken gedaan en telefoonboek erbij gepakt. Maar natuurlijk staat daar het nummer van de dierenambulance niet in. Dus eerst maar de dierenarts van hier gebeld. Die gaf mij het nummer. Ambulance gebeld, deze verwees mij door naar het asiel in Kampen. Toen die maar eens gebeld. Moest de buurt rond gaan en Amivedi gebeld.

Oke, bellen willen ik nog wel doen maar de buurt rond gaan? 5 flats en een lange straat. Direct na het beltje heb ik Amivedi maar gebeld. Die verklaarde me voor gek als ik de straat rond ging. Ze moesten het zelf maar doen. Het kwam er opneer dat mevrouw niet zo'n hoge pet op had van het asiel. Ik vertelde mevrouw dat ik echt de straat niet rond kon omdat ik ook nog eens ziek was. Dus hoefde ik dat van haar niet te doen. Ik moest een half uurtje wachten en daarna het asiel weer bellen. En vragen of ze het katje op konden halen. Zo niet dan moest ik haar maar weer bellen en dan kwam zij het ophalen.

Heb alleen maar aan de buurvrouw gevraagd of zij het katje kende. Maar ze had het hier al zien rond struinen. Dus het was niet bekend. Na 20 minuten heb ik het asiel weer opgebeld.

Ik moest het katje maar komen brengen. Uitgelegd dat ik het niet kon komen brengen omdat ik ziek was. Dat maakte hen niets uit ze kwamen het katje niet ophalen. Heb toen gevraagd of ik dan het katje weer op straat moest zetten. Nou dat moest ik maar zelf weten. Heb toen maar opgehangen. Want ik werd een beetje boos.

Dus die mevrouw weer opgebeld van Amivedi. En die ging wel eens even bellen. Ook zij was behoorlijk pist.

Het komt er opneer dat er ongeveer 11 telefoontjes zijn gepleegd om 1 katje op te halen. En er is een klacht naar de dierenbescherming toe over dit voorval.

En dan probeer je iets goeds te doen.

Volgende keer gewoon het katje maar buiten zetten en de radio hard aan? Zodat je het niet hoort brullen?

Uiteindelijk is het katje na 3 uur opgehaald door de Ambulance. Katje had geen bandje en geen chip in.

Dus mist er iemand een katje??? Kijk maar even op de foto.

En helaas ik mocht het katje niet houden van Vriendjelief. Hij heeft het niet zo op katten. Was het maar een hond zei hij....

Ik ben van slag

Gisteren was alles nog in het Nederlands. Ik kijk vandaag weer....en wat schets mijn verbazing is mijn blog weer helemaal in het Engels. Ik snap er geen klap meer van....