Mijn vakantie vriendje

Na bijna 11 jaar kom je via hyves weer iemand tegen, dit keer een oud vakantie vriendje. De herinneringen worden weer opgehaald. Foto's haal ik weer eens van zolder. Telefoon gesprek gevoerd. Maar dan wil hij je zien. Hij kent je nog van toen, maatje 36. Je gaat twijfelen wil ik hem wel ontmoeten, wil ik wel dat we elkaar weer in het echt zien.. Waarom niet, omdat je nog steeds niet happy bent in het lijf waar je nu in zit. En dan komen opeens die lieve woorden die je helemaal niet achter hem had gezocht. Tjee, wat is hij veranderd, maar alleen maar in positieve zin. Dat is dus mijn ouwe vakantie vriendje wat er gewoon voor me wil zijn en me accepteert om wie ik ben en niet om hoe ik eruit zie. Wat een schat.

Foto's van huize Beestenbende

Onze Zoey is 2 jaar geworden.  Bijna mag Luna met ons mee naar huis
 Zoey met nichtje Beau de teckel
 Laatste keer wegen bij de Fokker
 Luna met grote Zus Zoey in nieuwe hondenmand

Luna

Morgen is het eindelijk de dag dat wij onze lieve Luna op mogen gaan halen. Het is bijna weer puppyproof in ons huis nog niet alle puntjes staan op de I, maar dat komt morgen de rest van de dag wel. Eerst maar eens zien hoe ze het bij ons gaat doen.
De zelf gemaakte hondenmand/bak staat te drogen, nieuwe kleed is gemaakt, alleen de vloerbedekking moet weer op de vloer komen. Maar dat mag zeker de pret niet derven en is ook zo gebeurd.
We hebben er heel veel zin in om Luna eindelijk met Zoey te verenigen. Ben benieuwd hoe Zoey gaat reageren. Zusterlief was vrijdag met haar Beau even hier om de bench van ons te komen brengen die zij even had geleend tot dat zij een nieuwe had. En in het begin was het het racen door de kamer heen en later was dat alweer over.
Natuurlijk volgen de foto's zo snel mogelijk van natuurlijk Zoey en Luna en de nieuwe hondenmand enz.
Het is vrijdag 2 jaar geleden dat onze lieve Zoey geboren was. Wat gaat de tijd hard zeg.

Veranderingen

Allerlei veranderingen hiero op de IJsselmeerlaan. Blog weer eens ff gepimpt, er komt over een week of 2 weer een nieuwe pup en ga zo maar door.

En dan moet je gaan beslissen hoe de pup gaat heten. Stamboomnaam was er al gelijk. We konden kiezen uit 2 namen Gracia en Ginger. Ginger gaat ze officieel heten op papier. Maar ja, hoe gaat ze in het dagelijks leven genoemd worden. Het is hier op de IJsselmeerlaan een hele denktank. Namen varen hier over en weer.
Vera
Mila
Ginger
Ona
Summer
Zyva

Kan nog wel even doorgaan. Het moet wel bij Zoey passen natuurlijk alleen niet eindigen met een i/y. Dit hebben we maar ffkes getest. En er kwam heel enthousiast iemand naar ons toe. Maar ja, dat is alleen maar hier in huis en op curcus. Maar daar buiten....dan is ze gewoon Oost-Indisch doof.

Avondje film kijken

Lekker lui op de bank voor een avondje film. Je verwacht niet dat de film zo is gemaakt dat je je leven dat je al geleefd hebt op de tv voor je ziet verschijnen.
Het beschijft jouw leven behalve dat er in de film een happy end is......

Wat doe je als je 4 weken vrij hebt

Nou dat kan ik je vertellen. Niet zo veel beetje spelletjes spelen op de computer en.....

Je hele huis op de kop gooien omdat je toe bent aan veranderingen. Maandag heb ik het zit gedeelte maar eens grondig aangepakt. Alle audio wat niet wordt gebruikt losgekoppeld en gelijk alles anders neergezet. Ik heb vrijdag de toilet geschilderd. Ik was dat witte een beetje zat. Nu is het (tja hoe zou ik die kleur eens noemen) Zand staat er op de pot maar ik vind het niet echt de kleur van zand en aqua blauw. Als ik alle spulletjes er weer in heb dan ff foto maken en zal ik het hier plaatsen. Vriendjelief kon toen hij thuis kwam uit het werk gelijk aan het werk. Want ik de gek is niet zo heel groot en het trapje voldeed ook niet aan zijn eisen om de hoogte in te komen. Dus kon hij mooi in de hoogte de moeilijke hoekjes pakken. 's Avonds ff wezen shoppen voor spulletjes en het wordt nog wel eens wat.....Tja er staat nog zoveel op het verlanglijstje. Maar dit kunnen we alweer wegstrepen.....

Over een paar uurtjes Familiedag van mijn familie met dezelfde achternaam ;-) Maar eerst nu even slapen want om 7 uur gaat de wekker weer want om 9 uur mogen Zoey en ik weer naar school.....Tot de volgende keer met foto's van huisje! En als je nou heel nieuwsgierig bent kom je toch gewoon een keertje kijken? Krijg je gelijk een lekker bakkie met wat lekkers.

Het moet niet gekker worden

Vanavond 22.10 uur. Zoey geeft aan dat ze uit moet. Vriendjelief trekt zijn jas aan en pakt de riem. Vervolgens gaat hij Zoey uitleggen hoe ze haar behoefte op de toilet moet doen. Zoey stond erbij en keek er naar. Verteld vriendjelief ook nog tegen mij dat ze het niet snapt.

"Maar die hond uit de film deed het ook! Die zat zelfs krant te lezen op de toilet!"

Mijn pillen heb ik net maar even geteld, het aantal klopt nog steeds. Waar haalt hij dan die gekke fratsen vandaan?

Wat zat er in zijn koffie? Ik heb er iig niets door heen gedaan.

Het moet niet gekker worden hoor. Straks gaat hij nog op de knieën voor me.......

wat doen we met een grote sneeuwbal

Sneeuwpret

Zoey maakt voor het eerst sneeuw mee. Nou dat hebben wij geweten hoor.

Toekomst

Morgen moet ik naar Apeldoorn voor een intake. Ik ben nu een jaar bezig om de juiste therapie te krijgen maar om de een of andere reden heeft men deze nog niet gevonden voor mij. Nou maar hopen dat deze instelling wel de juiste is. Van te voren moest ik mijn levensverhaal opschrijven en dan meesturen met de intakeformulieren. Dit heeft heel wat tranen gekost. Maar ik moet niet in het verleden blijven hangen. Ik moet aan de toekomst denken. En als ik dan aan de toekomst denk zit ik met heel veel dingen waar ik nog over na moet denken. Belangrijke beslissingen waar ik over na moet denken. En als ik dat dan doe word ik weer verdrietig. Want ik kan niet aan de toekomst denken. Ik leef van dag tot dag. Dagen waarin ik het moeilijk heb maar het aan de buitenwereld niet laat zien. Want je wilt toch niet die medelijden of onbegrip van mensen hebben. Of die is alleen maar met der zelf bezig.
Dus al mijn pijn en verdriet gebeurt achter een hoge, dichte en dikke muur. Achter een masker.

Ik hoop echt over een maar weken te kunnen zeggen:" Yes, ik mag eindelijk in therapie".
Maar dan is die stem er weer dat stemmetje wat iedereen heeft maar wat bij veel mensen slechts af en toe aanwezig is. Bij mij is deze 24 uur per dag op de voorgrond aanwezig. En die dan alle hoop de grond weer in trapt. Alleen maar negatief is en nooit eens positief. Het is zwaar maar ik moet me er door heen slaan. Ik heb het al een keer opgegeven, gelukkig was Vriendjelief in de buurt om het tegen te houden zodat ik er weer tegen aan kon gaan.
Ik houd hoop. Ergens op de wereld is er toch wel iemand die mij kan helpen. Ik hoop dat het dat van morgen is. Maar dat hoor ik dan pas over ongeveer 2 weken.

Tot die tijd hou ik me stil en zit ik achter mijn naaimachine met mijn gipsenpootje en naai het ene kledingstuk na de andere. Lees ik het ene boek na de ander. En mijn hoofd draait overuren.

De spanning stijgt

Hier op de laan stijgt de spanning op nummer 91.
Morgen is het zover. De intake.

Zoey

6 weken later en zo ondeugend als de pest.

uitgeput van alle indrukken.

Vandaag......

Ik zit hier aan de eettafel en naast me ligt een bruin beestje een heel oerwoud om te zagen. Ze snurkt nog harder dan menig ander mens.

Vanochtend er al vroeg uit want de dame moest naar school. Ik in de pyama klein rondje Zuiderd gedaan.
Puppycursus ging best goed. Ze wil graag alles leren en het kan haar niet snel genoeg gaan.

Nu ik zo hier zit aan de tafel en ik bezig ben met het tikken van dit blog stroomt mijn hoofd over. De onrust wil niet weg daar.

Gisteren afscheid genomen van de groep. Ik ga vanaf volgende week 1 uurtje op dinsdag nog maar. Totdat de cursus voor Emotie Regulatie Training afgelopen is. Daarna weer een vervolg als ik word aangenomen.

Tja, er gebeurd heel wat in mijn leven. Dingen die ik dacht dat ik dat al had verwerkt. Maar nee, het doet nog even pijn en het is nog steeds even moeilijk als dat het allemaal gebeurde. Je stopt het zo goed weg in je binnenste dat je het eigenlijk vergeet. Totdat men er weer over gaat praten.

Ach, zo maar eens even wat gaan doen want zo hier zitten wordt het er ook niet beter op. Even een verzetje nodig. Eerst nog maar weer eens medicijnen innemen. Ben daar al een half uur te laat mee. Maar gelukkig is een half uurtje niet zo heel erg.

Tot later en geniet van het mooie weer dit weekend.

Jezelf tegen komen

Zoals een heleboel mensen wel weten ben ik figuurlijk hard op mijn plaat gegaan. Ik zit er door heen, ben op, uitgeblust of hoe je het ook maar wilt noemen.
Ik heb een tijdje in de anonimiteit geleefd, maar nu wil ik er wel een stukje over los laten. Dit valt nog steeds best moeilijk maar het is ook wel goed.
Ik vind het behoorlijk moeilijk om het er over te hebben en vooral aan mensen waar ik niet alle dagen mee omga. Het zelfs met dierbaren bespreken is soms taboe.
Maar ik ben in de leer. Men noemt het ook wel therapie. 5 dagen in de week kaggel ik 's ochtends vroeg naar Lelystad waar ik in groepsverband leer te praten. Want zo als de meeste van jullie wel weten kan ik absoluut geen gesprekken voeren. Ik vind het moeilijk om het over mijn "problemen" te hebben. Het voordeel van de therapie is is dat ik weer mijn bed uitkom. Ik lag van 10 uur 's avonds tot 5 uur 's middags in mijn bed. En ik sliep ook echt. Elke morgen gaat mijn wekkertje om 7 uur. Want alles gaat op het dooie gemakje zodat ik niet in de stress raak omdat ik me moet haasten.
Om het beestje maar een naam te geven noemen ze het ook wel een Depressie

Elke dag moet ik vertellen aan de groep wat ik die dag ervoor heb gedaan en wat ik die dag ga doen.
1 keer in de week hebben we creatieve therapie. Dus met kleien, verven noem maar op.
1 keer in de week hebben we psychomotorische therapie. Door middel van sport en spel leer je je grenzen aan te geven.
1 keer in de week hebben we zingeving. Dan hebben we het over dingen die in het leven gebeuren. Zoals een nummer bespreken of staking of voor wie je leeft of over het geloof. Iedereen kan vast wel iets bedenken.
1 keer in de week hebben we runningtherapie. Depressieve mensen hebben niet zoveel puf voor dingen daarom is beweging ook heel goed. Zo doen we tikkertje of tay bo, yoga, mikado noem maar op.
en 1 keer in de week gaan we bepaalde onderwerpen langs die spelen bij mensen.
Zoals de belasting. Hoe in te vullen enz
Of over verzekeringen enz enz.
Volgende week komt er nog een nieuwe therapie bij maar daar weet ik nog niets over. Dus even afwachten. Wat ik wel weet is dat het super confronterend kan zijn. Dus ik ben benieuwd

Vandaag had ik psychiatrischonderzoek. En alles is op zijn plek gevallen. Alle gaten zijn gevuld.
De psychiater heeft een diagnose gesteld.
Ik ben Alle Dagen Heel Druk. Of te wel ik heb ADHD. En nu zullen vast wel veel mensen zeggen ach ja maar dat wist ik wel.
Ik wist het dus niet. Ik weet heus wel dat ik soms heel druk kan zijn. Maar wij hebben het beestje nooit een naam gegeven. Maar nu heeft het dus een naam. Ik heet nog steeds hetzelfde alleen Tum met ADHD.
Ik hoop mezelf weer terug te vinden en ik hoop weer te kunnen genieten van het leven.
Het is een beetje een lang verhaal geworden maar om het kort op te schrijven dat wou niet. Nu is het tijd om te slapen want ook al ben ik alle dagen heel druk. Ik heb mijn slaap wel nodig.

Dat was me eeb weekje wel

Astma is een chronische aandoening van de luchtwegen. Van tijd tot tijd, bij prikkelende stoffen of stoffen waarvoor de patiënt allergisch is, bij een verkoudheid of na een zware inspanning kan een astma-aanval optreden. Deze wordt gekenmerkt door ontsteking en vernauwing van de luchtwegen, waardoor ze prikkelbaarder worden, een vergrote productie van slijm, benauwdheid, hoesten, piepende ademhaling en kortademigheid. De ernst van de klachten kan per patiënt verschillen, variërend van licht tot levensbedreigend. Bron: wikipedia.


Beetje verkouden van het weekend. Zondagavond steeds grieperig gaan voelen. Maandag echt goed beroerd.
ongeveer 20 pakjes zakdoekjes leeggesnoten (vergeef me als ik overdrijf maar zoveel leek het wel). Tot ik om kwart voor 5 me benauwd begon te voelen. Ik kon niet meer diep inademen en ik kon mezelf ook nog eens horen ademen.
Tijd om maar eens opzoek te gaan naar mijn pufjes. Wat bleek nou waren ze overdatum. Ik had ook al zolang niets meer nodig gehad voor mijn bronchitis.
Om iets over 5en kwam Vriendjelief thuis en die heb ik maar eens gevraagd om mijn moeder te gaan bellen over hoe en wat. Tja, en toen begon het steeds erger te worden. Ik kon geen adem meer halen dus wij snel de huisartsenpost gebeld en daar zo snel mogelijk heen gereden.
De huisarts heeft echt van alles geprobeerd om de aanval bij me weg te krijgen. Pufjes (daar werd het alleen maar erger van, een leuke pijnlijke prik in mijn beenspier (begon op eens mank te lopen omdat dat toch best wel heel erg pijn ging doen) maar niets hielp. Dus toen kwam het grootte woord eruit, ik ga je doorsturen naar het ziekenhuis alleen wil ik niet dat jullie zelf gaan rijden want dat is te riskant. Straks gebeurd er wat in die auto en dan gebeuren er misschien ongelukken en dat moet ook niet. Je moet met de ambu mee. Er is er hier 1 in huis dus we gaan kijken of je daarmee naar Lelystad kan. De broeders waren al snel bij ons in het kamertje en de aanval werd erger en erger. Tot ik echt helemaal geen lucht meer kreeg. Dus snel een waaknaald in de arm. Deze broeders mochten alleen niet wegrijden van de centrale omdat zij de enige waren in NOP om te rijden dus er moest een andere wagen komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Gelukkig waren deze er snel en had ik opeens 4 broeders om me heen staan die zich allemaal erge zorgen maakten. Dus hup op de brancard naar de ambu. Iedereen kijkt je aan, dat is toch wel raar hoor. Maar goed, ik zelf was opdat moment gewoon iets belangrijker.
Ronnie moest achter ons aanrijden maar wel voorzichtig. Ik was volgens de broeders in goede handen. Voordat we de ambu in gingen was de aanval iets afgezwakt. Maar helaas was dat maar van korte duur. Want in de ambu kwam het in alle hevigheid weer opzetten. Snel zuurstof op want het ging niet goed. Mocht eigenlijk geen medicijnen meer hebben maar ze hebben dat uiteindelijk toch maar wel gedaan.

Op de spoedeisende hulp was ook iedereen in rep en roer. Je hoort iemand stikken dus je wilt zo snel mogelijk zorgen dat je je hulp aan kunt bieden.

Het duurde even maar uiteindelijk zakte de aanval af na heel veel te hebben verneveld. En na hele vervelende prikken (in de pols, om bloedgas te meten. Ze kunnen dan zien hoeveel zuurstof je in je longen hebt) en Vriendelief zowat van het stokkie mocht ik naar de afdeling. Helaas lag de afdeling vol dus kwam ik op de kraamafdeling terech. Allemaal lieve kleine baby's die aan het huilen waren.
Die week heb ik een aantal onderzoeken gehad en ook een aantal aanvallen. Uit de onderzoeken is niet echt iets uitgekomen. Over 8 weken een longallergietest ofzo iets. Kijken of ze een aanval op kunnen wekken ofzo. Om zo te zien of ik ergens allergisch voor ben.

Gelukkig mocht ik gistermiddag weer naar huis. Moet het alleen rustig aandoen. Maar dat gaat volgens mij wel lukken. (of toch niet helemaal)

Maar we zijn er nog!!!!
Want heb nog een hele weg te gaan die ik nog wil belopen. Daar gaan we volgende week mee verder!!!!!

Voorlopig ff dus geen schrijf blogs maar wel foto's! Maar jullie waren vast en zeker nieuwsgierig wat er deze week allemaal is gebeurd. Dus vandaar. Nou is het wel even weer genoeg geweest......

nog meer foto's van de pups

Wij hopen dat we de paars roze mogen hebben
Sennie heeft liever die met het groene bandje (de linker dus)

De pups

Welke zou Zoey zijn???

Papa en Mama

Wij zijn vandaag de trotse ouders geworden van Puppy Zoey. Over 7 weken mogen we Zoey ophalen!

Zonder woorden

Voorlopig schrijf ik even geen blogs. Ik zal misschien zo nu en dan wat foto's plaatsen maar woorden zijn voor mij op dit moment even iets teveel.

De trap

Wie heeft er de trap uitgevonden? Waarom zitten er niet in alle huizen liften of wat dan ook.
Gisteren morgen was het weer eens zover. Kwart over 6, tijd om een plasje te plegen.
De trap vond vast en zeker dat ik er te lang over deed en veranderde zomaar in een glijbaan met hobbels.
Ik heb nog nooit zo snel vriendjelief uit bed zien komen. Normaal doet hij er 20 minuten over. Maar nu niet dus.

Ik ben dus van de trap gevallen, van boven tot helemaal beneden. Met veeeel pijn en een paar tranen toch maar weer even naar bed gegaan. Maar van slapen kwam het niet echt.
Mijn rechterarm deed toch wel heel veel pijn. Maar probeerde me toch een beetje groot te houden tegenover vriendjelief.

Half 9 moest ik werken daarna nog even naar mijn ouders geweest. Deze vonden het verstandig dat ik toch even naar de dokterspost zou gaan. Dus na lang wikken en wegen die mensen maar opgebeld. En ja hoor, ik kan terecht. Nadat ik daar onderzocht was kon ik gelijk door naar de eerste hulp in het ziekenhuis om foto's te maken van mijn elleboog, bovenarm en schouder. Want misschien was het wel gebroken. Daar leek het wel op.
Heb ik weer.
Dus hup naar het ziekenhuis in Lelystad. Daar 5 foto's gemaakt van de arm. Gelukkig was deze niet gebroken maar zwaar gekneusd. Moet een paar dagen rust houden en de arm in een mitella.
Oke, 1 dag in de mitella gehad. Veels te veel gedoe. Ben behoorlijk bont gekleurd. Maar dat gaat vanzelf wel over. Ik kan de arm nu weer een beetje bewegen. Dus die witte doek is overbodig.

Vanochtend mocht ik gezellig naar de tandarts. Een zwakke plek in 1 van mijn kiezen werd geboord en er lag een wortel bloot.
De ochtend begon goed. Tot dat het tijd was om naar binnen te gaan. Als vriendjelief niet mee was gegaan (de schat had vrij genomen voor mij) was ik gevlucht.
Want een held op sokken ben ik echt als het op naalden aankomt.
Uiteindelijk heb ik 3 spuiten in mijn giegeltje gekregen (ik voelde nog te veel). Heb wel een paar traantjes gelaten maar voor de rest heb ik de assistent of tandarts geen blauw oog geslagen.
Gelukkig begint de verdoving nu langzaam uit te werken. Wat is dat een raar gevoel zeg.

Het was me het weekend/maandag wel.